?” ﭼﺮﺍ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﺏ ﻧﯿﺴﺖ ؟!؟ “

[ad_1]

کد خبر: 35659 |
تاریخ انتشار:
۱۲:۵۸:۱۲ – شنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

ﭘﺮﻭﻓﺴﻮﺭ ﮐﺮﺩﻭﺍﻧﯽ ﭘﺪﺭ ﮐﻮﯾﺮ ﺷﻨﺎﺳﯽ
ﺍﯾﺮﺍﻥ :

?” ﭼﺮﺍ ﻧﻤﯿﻔﻬﻤﯿﺪ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﺏ ﻧﯿﺴﺖ ؟!؟ ”
ﻣﺮﺗﺐ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﺩﻋﻮﺕ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ،
ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯿﺮﻭﻡ !!
ﭼﻮﻥ ﺩﯾﮕﺮ ﻓﺎﯾﺪﻩ ﺍﯼ ﻧﺪﺍﺭﺩ
ﻭ ﮐﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﻤﯿﻨﺎﺭ ﻭ ﮐﻨﻔﺮﺍﻧﺲ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺳﺖ !
?ﺩﺷﺘﻬﺎﯼ ﮐﺸﻮﺭ ﻧِﺸَﺴﺖ ﮐﺮﺩﻩ
ﺑﻄﻮﺭ ﻣﺜﺎﻝ ﺳﻄﺢ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺟَﻬﺮﻡ ۵٧٠ ﻣﺘﺮ،
ﺩﺭ ﺭﻓﺴﻨﺠﺎﻥ ۴۵٠ ﻣﺘﺮ ﻭ
ﺩﺭ ﺷﻬﺮﯾﺎﺭ ٣٠٠ ﻣﺘﺮ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺭﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ!!!!

? ﺗﺎ ۵ ﺳﺎﻝ ﺁﯾﻨﺪﻩ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ
” ﺟﻨﮓ ﺑﯿﻦ ﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻫﺎ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﺏ ”
ﻋﻠﻨﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ ،
ﺍﻭ ﮔﻔﺖ: ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺁﺏ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻠﻌﯿﺪ.

?ﺍﻣﺮﻭﺯ ” ﻣﯿﺪﺍﻥ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺟﻨﮓ ”
ﺩﺭ
” ﺣﻮﺯﻩ ﺁﺏ ” ﺍﺳﺖ.
ﺁﻣﺮﯾﮑﺎ ﻭ
ﻫﺴﺘﻪ ﺍﯼ ﻭ
ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ
ﯾﻤﻦ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﺩﺭﺍﺯ ﻣﺪﺕ ﻧﯿﺴﺖ،
?ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺁﺏ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎً
” ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ” ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ !
ﮐﺮﺩﻭﺍﻧﯽ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺩﺍﺩ:
?ﻣﺮﺩﻡ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻓﺮﻫﻨﮓ ﻣﺼﺮﻑ ﺩﺭﺳﺖ ﺁﺏ ﺭﺍ ﺑﻠﺪ ﺑﻮﺩﻩ‌ﺍﻧﺪ،
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻪ‌ﺍﻧﺪ ” ﺳﻪ ﻫﺰﺍﺭ ﺳﺎﻝ ”
ﺑﺎ “ﺍﻗﻠﯿﻢ ﺧﺸﮏ ﻭ ﮐﻢ‌ ﺁﺏ ﺍﯾﺮﺍﻥ ” ﮐﻨﺎﺭ ﺑﯿﺎﯾﻨﺪ.
?ﮐﺮﺩﻭﺍﻧﯽ ﮔﻔﺖ: ﺟﻨﮓ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺍﮐﻨﻮﻥ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ “ﺧﺰﻧﺪﻩ ﻭ ﺁﺭﺍﻡ “ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪﻩ ﻭ
ﻓﻘﻂ ﺍﺧﺒﺎﺭ ﺁﻥ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﻧﻤﯽ‌ﺷﻮﺩ. !!!
ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺣﺎﺿﺮ ” ﺍﯾﻦ ﺟﻨﮓ ”
ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺮﺍﮐﻨﺪﻩ ﺭﺥ ﻣﯽ‌ﺩﻫﺪ ﺍﻣﺎ ﺗﺎ
ﭘﻨﺞ ﺳﺎﻝ ﺁﯾﻨﺪﻩ
ﺷﺎﻫﺪ ﺟﻨﮓ ﻓﺮﺍﮔﯿﺮ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻬﺮﻫﺎ
ﻭ ﺑﯿﻦ ﻣﻨﺎﻃﻖ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺑﻮﺩ.
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﻭﯼ، ﺍﯾﻦ ﺁﻥ ﺧﻄﺮﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ:
“ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺗﻬﺪﯾﺪ ﻣﯽ‌ﮐﻨﺪ ”
“ﻭ ﺑﻌﻀﯽ ﺳﯿﺎﺳﺘﻤﺪﺍﺭﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺭﻭﯼ ﺁﻥ ﺑﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ”
!!!

?ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﺸﻨﻪ ﺍﺳﺖ .

.ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﻟﯿﻮﺍﻥ ﺁﺏ ﮐﻤﺘﺮ ﻣﺼﺮﻑ ﮐﻨﯿﻢ
ﺗﺎ :
ﺭﻭﺯﯼ ۱۷۰۰۰۰۰۰
ﻟﯿﺘﺮ آﺏ ، ﺫﺧﯿﺮﻩ ﺷﻮﺩ.
ﺍﯾﻦ ﻣﻄﻠﺐ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﺷﺘﺮﺍﮎ ﺑﮕﺬﺍﺭﯾﺪ.

 

?ﻭﺭﻭﺩ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﻫﺸﺘﻤﻴﻦ ﺳﺎﻝ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻰ
(ﻣﺨﺼﻮﺻﺎ ﺑﻮﺷﻬﺮ ﻭ ﺍﺳﺘﺎﻧﻬﺎﻯ ﻫﻤﺠﻮﺍﺭ ﺍﺳﺘﺎﻥ ﺑﻮﺷﻬﺮ. ﻭ ﻧﻮﺍﺣﻰ ﺟﻨﻮﺏ ﺷﺮﻕ ﻭ ﺷﺮﻕ ﮐﺸﻮﺭ )
ﻃﺒﻖ ﮔﻔﺘﻪ ﻫﺎﻯ ﻧﺎﺳﺎ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ۸ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻭﺍﺭﺩ ﺩﻭﺭﻩ۳۰ﺳﺎﻝ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﻰ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ…
?ﻭ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻭ ﺗﻮ ﻭ ﮐﻞ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﺩﻭﻟﺖ ﺑﻪ ﻓﮑﺮ
ﻧﺒﺎﺷﯿﻢ،
ﺗﺎ ۱۰ﺳﺎﻝ ﺁﺗﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ،
ﮐﺎﻣﻼ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ!
?ﻃﺒﻖ ﮔﺰﺍﺭﺵ ﻧﺎﺳﺎ ﺷﺪﺕ ﺧﺸﮑﺴﺎﻟﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﺣﺪﯼ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺸﺎﻭﺭﺯﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﮐﻞ ﻧﺎﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺑﻪ ﻭﺍﺭﺩ ﮐﻨﻨﺪﻩ ﻣﺤﺾ ﻣﺤﺼﻮﻻﺕ ﺯﺭﺍﻋﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ.
ﺍﮔﺮ ﺗﺪﺍﺑﯿﺮ ﺟﺪﯼ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻧﺸﻮﺩ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﻧﺎﺳﺎ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﮐﺸﻮﺭ ﻧﯿﻤﻪ ﺧﺸﮏ ﺑﻪ ﯾﮏ ﮐﺸﻮﺭ ﺧﺸﮏ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺷﺪ!!!
?ﻣﺜﻞ ﻋﺮﺑﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﻣﻐﻮﻟﺴﺘﺎﻥ!
ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺑﺎﺭﺵ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻫﺮﺳﺎﻝ ۸۰۰ ﻣﯿﻠﯿﻤﺘﺮ ﻭ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻟﺖ ﻧﺮﻣﺎﻝ ۲۵۰ ﻣﯿﻠﯿﻤﺘﺮ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ.
ﺩﺭ ﺣﺎﻟﯿﮑﻪ ﺳﺮﻋﺖ ﺗﺒﺨﯿﺮ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ۴ﺑﺮﺍﺑﺮ ﺩﻧﯿﺎﺳﺖ
ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﻣﺼﺮﻑ ﺁﺏ ﺗﻮﺳﻂ ﮐﺎﺭﺑﺮﺍﻥ ﺧﺎﻧﮕﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ۲ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﯿﺎﻧﮕﯿﻦ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﻣﯿﺒﺎﺷﺪ!
ﺍﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﻓﺎﺟﻌﻪ !
ﮐﻤﯽ ﺑﻬﺶ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ.

?ﻭ ﺟﺎﻟﺐ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎ ﺍﻧﺠﺎﻡ ۲۵ % ﺻﺮﻓﻪ ﺟﻮﯾﯽ،
ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯿﮑﻨﯿﻢ!

ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻫﺸﺪﺍﺭ ﺭﺍ ﺟﺪﯼ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ!
ﻣﻮﻗﻊ ﺷﺴﺘﻦ ﻇﺮﻑ،
ﺣﻤﺎﻡ،
ﻟﺒﺎﺱ،
ﻣﺴﻮﺍﮎ،
ﺍﺗﻮﻣﺒﯿﻞ ،
ﻭﺿﻮ
ﻭ …
ﺑﻪ ﺍﺭﺯﺵ
ﺁﺏ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﯿﺪ!
ﺑﺎ ﺁﺏ ﺑﺎﺯﯼ ﻧﮑﻨﯿﻢ!
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ!

?ﺁﺏ ﻣﺎﯾﻪ ﺣﯿﺎﺕ ﺍﺳﺖ…?

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

مروری کوتاه به زندگی وآثرشاملوبه بهانه دوم مردادسالگرددرگذشت او

[ad_1]

کد خبر: 35656 |
تاریخ انتشار:
۱۲:۵۲:۳۴ – شنبه ۳۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

 

 

احمد شاملو (زاده ۲۱ آذر، ۱۳۰۴ در تهران؛ در خانهٔ شمارهٔ ۱۳۴ خیابان صفی‌علیشاه – درگذشته ۲ مرداد ۱۳۷۹ فردیس کرج) شاعر، نویسنده، فرهنگ ‌نویس، ادیب و مترجم ایرانی است. آرامگاه او در امامزاده طاهر کرج واقع است. تخلص او در شعر الف. بامداد و الف. صبح بود.

تولد و سال‌های پیش از جوانی
احمد شاملو در ۲۱ آذر ۱۳۰۴ در خانه شماره ۱۳۴ خیابان صفی علیشاه تهران متولد شد. پدرش حیدر نام داشت که تبار او به گفته شاملو در شعری از مجموعه‌ی مدایح بی‌صله، به اهل کابل برمی‌گشت؛ مادرش کوکب عراقی است. دوره‌ی کودکی را به خاطر شغل پدر که افسر ارتش بود و هرچند وقت را در جایی به مأموریت می‌رفت، در شهرهایی چون رشت و سمیرم و اصفهان و آباده و شیراز گذراند. (به همین دلیل شناسنامهٔ او در شهر رشت گرفته شده‌است و محل تولد در شناسنامه رشت نوشته شده‌است.)

دوران دبستان را در شهرهای خاش و زاهدان و مشهد گذراند و از همان دوران اقدام به گردآوری مواد فرهنگ عامه کرد. دوره دبیرستان را در بیرجند و مشهد و تهران گذراند و سال سوم دبیرستان را در دبیرستان ایرانشهر تهران خواند و به شوق آموختن دستور زبان آلمانی در سال اول دبیرستان صنعتی ثبت‌نام کرد. در اوایل دهه ۲۰ خورشیدی پدرش برای سر و سامان دادن به تشکیلات از هم پاشیده ژاندرمری به گرگان و ترکمن‌صحرا فرستاده شد. او هم‌راه با خانواده به گرگان رفت و به ناچار در کلاس سوم دبیرستان ادامه تحصیل داد. در آن هنگام در فعالیت‌های سیاسی شمال کشور شرکت کرد و بعدها در تهران دستگیر شد و به زندان شوروی در رشت منتقل گردید. پس از آزادی از زندان با خانواده به رضائیه(ارومیه) رفت و تحصیل در کلاس چهارم دبیرستان را آغاز کرد. با به قدرت رسیدن پیشه‌وری و جبهه دموکرات آذربایجان به هم‌راه پدرش دستگیر می‌شود و دو ساعت جلوی جوخه آتش قرار می‌گیرد تا از مقامات بالا کسب تکلیف کنند. سرانجام آزاد می‌شود و به تهران باز می‌گردد و برای همیشه ترک تحصیل می‌کند.

 

ازدواج اول و چاپ نخستین مجموعهٔ شعر

در بیست و دو سالگی (۱۳۲۶) با اشرف الملوک اسلامیه ازدواج کرد. هر چهار کودک او، سیاوش، سامان، سیروس و ساقی حاصل این ازدواج هستند. در همین سال اولین مجموعه اشعار او با نام «آهنگ‌های فراموش شده» به چاپ می‌رسد و هم‌زمان کار در نشریاتی مثل «هفته نو» را آغاز می‌کند.

در سال ۱۳۳۰ او شعر بلند «۲۳» و مجموعه اشعار «قطع نامه» را به چاپ می‌رساند. در سال ۱۳۳۱ به مدت حدود دو سال مشاورت فرهنگی سفارت مجارستان را به عهده دارد.

دستگیری و زندان
در سال ۱۳۳۲ پس از کودتای ۲۸ مرداد با بسته شدن فضای سیاسی ایران مجموعه اشعار آهن‌ها و احساس توسط پلیس در چاپخانه سوزانده می‌شود و با یورش ماموران به خانه او ترجمه طلا در لجن اثر ژیگموند موریس و بخش عمده کتاب پسران مردی که قلبش از سنگ بود اثر موریوکایی با تعدادی داستان کوتاه نوشته خودش و تمام یادداشت‌های کتاب کوچه از میان می‌رود و با دستگیری مرتضی کیوان نسخه‌های یگانه ای از نوشته‌هایش از جمله مرگ زنجره و سه مرد از بندر بی‌آفتاب توسط پلیس ضبط می‌شود که دیگر هرگز به دست نمی‌آید. او موفق به فرار می‌شود اما پس از چند روز فرار از دست ماموران در چاپخانه روزنامه اطلاعات دستگیر شده، به عنوان زندانی سیاسی به زندان موقت شهربانی و زندان قصر برده می‌شود. در زندان علاوه بر شعر به نوشتن دستور زبان فارسی می‌پردازد و قصه بلندی به سیاق امیر ارسلان و ملک بهمن می‌نویسد که در انتقال از زندان شهربانی به زندان قصر از بین می‌رود. در ۱۳۳۴ پس از یک سال و چند ماه از زندان آزاد می‌شود.

ازدواج دوم و انتشار هوای تازه

در ۱۳۳۶ با طوبی حائری ازدواج می‌کند (دومین ازدواج او نیز مانند ازدواج اول مدت کوتاهی دوام می‌آورد و چهار سال بعد در ۱۳۴۰ از همسر دوم خود نیز جدا می‌شود.) در این سال با انتشار مجموعه اشعار هوای تازه خود را به عنوان شاعری برجسته تثبیت می‌کند. این مجموعه حاوی سبک نویی است و بعضی از معروف‌ترین اشعار شاملو همچون پریا و دخترای ننه دریا در این مجموعه منتشر شده‌است. در همین سال به کار روی اشعار حافظ، خیام و بابا طاهر نیز روی می‌آورد. پدرش نیز در همین سال فوت می‌کند. در سال ۱۳۴۰ هنگام جدایی از همسر دومش همه چیز از جمله برگه‌های تحقیقاتی کتاب کوچه را رها می‌کند.

فعالیت‌های سینمایی و تهیه نوار صوتی

در سال ۱۳۳۸ شاملو به اقدام جدیدی یعنی تهیه قصه خروس زری پیرهن پری برای کودکان دست می‌زند. در همین سال به تهیه فیلم مستند سیستان و بلوچستان برای شرکت ایتال کونسولت نیز می‌پردازد. این آغاز فعالیت سینمایی جنجال‌آفرین احمد شاملو است. او بخصوص در نوشتن فیلمنامه و دیالوگ‌نویسی فعال است. در سال‌های پس از آن و به‌ویژه با مطرح شدنش به عنوان شاعری معروف، منتقدان مختلف حضور سینمایی او را کمرنگ دانسته‌اند.

خود او می‌گفت: «شما را به خدا اسم‌شان را فیلم نگذارید.» و بعضی شعر معروف او دریغا که فقر/ چه به آسانی/ احتضار فضیلت است را به این تعبیر می‌دانند که فعالیت‌های سینمایی او صرفا برای امرار معاش بوده‌است. شاملو در این باره می‌گوید: «کارنامهٔ سینمایی من یک جور نان خوردن ناگزیر از راه قلم بود و در حقیقت به نحوی قلم به مزدی!»

در سال ۱۳۳۹ با همکاری هادی شفائیه و سهراب سپهری ادارهٔ سمعی و بصری وزارت کشاورزی را تاسیس می‌کند و به عنوان سرپرست آن مشغول به کار می‌شود.

آشنایی و ازدواج با آیدا سرکیسیان

شاملو در ۱۴ فروردین ۱۳۴۱ با آیدا سرکیسیان آشنا می‌شود. این آشنایی تاثیر بسیاری بر زندگی او دارد و نقطه عطفی در زندگی او محسوب می‌شود. در این سال‌ها شاملو در توفق کامل آفرینش هنری به سر می‌برد و بعد از این آشنایی دوره جدیدی از فعالیت‌های ادبی او آغاز می‌شود. آیدا و شاملو در فروردین ۱۳۴۳ ازدواج می‌کنند و در ده شیرگاه (مازندران) اقامت می‌گزینند و تا آخر عمر در کنار او زندگی می‌کند. شاملو در همین سال دو مجموعه شعر به نام‌های آیدا در آینه و لحظه‌ها و همیشه را منتشر می‌کند و سال بعد نیز مجموعه‌یی به نام آیدا، درخت و خنجر و خاطره! بیرون می‌آید و در ضمن برای بار سوم کار تحقیق و گردآوری کتاب کوچه آغاز می‌شود.

در سال ۱۳۴۶ شاملو سردبیری قسمت ادبی و فرهنگی هفته‌نامه خوشه را به عهده می‌گیرد. همکاری او با نشریه خوشه تا ۱۳۴۸ که نشریه به دستور ساواک تعطیل می‌شود، ادامه دارد. در این سال او به عضویت کانون نویسندگان ایران نیز در می‌آید. در سال ۱۳۴۷ او کار روی غزلیات حافظ و تاریخ دوره حافظ را آغاز می‌کند. نتیجه این تحقیقات بعدها به انتشار دیوان جنجالی حافظ به روایت او انجامید.

در اسفند ۱۳۵۰ شاملو مادر خود را نیز از دست می‌دهد. در همین سال به فرهنگستان زبان ایران برای تحقیق و تدوینِ کتاب کوچه، دعوت شد و به مدت سه سال در فرهنگستان باقی ماند.

سفرهای خارجی
شاملو در دهه ۱۳۵۰ نیز به فعالیت‌های گسترده شعر، نویسندگی، روزنامه نگاری (از جمله همکاری با کیهان فرهنگی و آیندگان)، ترجمه، سینمایی (از جمله تهیه گفتار برای چند فیلم مستند به دعوت وزارت فرهنگ و هنر) و شعرخوانی خود (از جمله در انجمن فرهنگی کوته و انجمن ایران و امریکا) ادامه می‌دهد. در ضمن سه ترم به تدریس مطالعه آزمایشگاهی زبان فارسی در دانشگاه صنعتی مشغول می‌شود. در ۱۳۵۱ به علت معالجه آرتروز شدید گردن به پاریس سفر می‌کند تا زیر عمل جراحی گردن قرار گیرد. سال بعد، ۱۳۵۲، مجموعه اشعار ابراهیم در آتش را به چاپ می‌رساند. در ۱۳۵۴ دانشگاه رم از او دعوت می‌کند تا در کنگره نظامی گنجوی شرکت کند و از همین رو عازم ایتالیا می‌شود. در همین سال دعوت دانشگاه بوعلی برای سرپرستی پژوهشکدهٔ آن دانشگاه را می‌پذیرد و به مدت دو سال به این کار اشتغال دارد.

در ۱۳۵۵ انجمن قلم و دانشگاه پرینستون از او برای سخنرانی و شعرخوانی دعوت می‌کنند و از همین رو عازم ایالات متحده می‌شود. در این سفر او به سخنرانی و شعرخوانی در بوستون و برکلی می‌پردازد و پیشنهاد دانشگاه کلمبیای نیویورک برای تدوین کتاب کوچه را نمی‌پذیرد. در ضمن با شاعران و نویسندگان مشهور جهان همچون یاشار کمال، آدونیس، البیاتی و وزنیسینسکی از نزدیک دیدار می‌کند. این سفر سه ماه به طول می‌کشد و شاملو سپس به ایران باز می‌گردد.

هنوز چند ماه نگذشته که او دوباره به عنوان اعتراض به سیاست‌های دولت ایران، کشور را ترک می‌کند و به امریکا سفر می‌کند و یک سالی در آنجا زندگی می‌کند و در این مدت در دانشگاه‌های مختلفی سخنرانی می‌کند. در ۱۳۵۷ او از آمریکا به انگلستان می‌رود و در آنجا مدتی سردبیری هفته‌نامه «ایرانشهر» در لندن را به عهده می‌گیرد.

انقلاب و بازگشت به ایران
با وقوع انقلاب ایران و سقوط رژیم شاهنشاهی، شاملو تنها چند هفته پس از پیروزی انقلاب به ایران باز می‌گردد. در همین سال انتشارات مازیار اولین جلد کتاب کوچه را در قطع وزیری منتشر می‌کند. شاملو در ضمن به عضویت هیات دبیران کانون نویسندگان ایران در می‌آید و به کار در مجلات و روزنامه‌های مختلف می‌پردازد. او در ۱۳۵۸ سردبیری هفته‌نامه کتاب جمعه را به عهده می‌گیرد. این هفته‌نامه پس از انتشار کمتر از چهل شماره توقیف می‌شود.

شاملو در این سال‌ها مجموعه اشعار سیاسی خود را با صدای خود می‌خواند و به صورت مجموعهٔ کتاب و نوار صوتی کاشفان فروتن شوکران منتشر می‌کند. از جمله اشعار این مجموعه مرگ وارطان است که شاملو اشاره می‌کند تنها برای فرار از اداره سانسور مرگ نازلی نام گرفته بوده‌است و در واقع برای بزرگداشت وارطان سالاخانیان، مبارز کمونیست ایرانی، بوده‌است.

۱۳۶۷ به آلمان سفر می‌کند تا به عنوان میهمانِ مدعوِ دومین کنگرهٔ بین‌المللی ادبیات: اینترلیت ۲ تحت عنوان جهانِ سوم: جهانِ ما در ارلانگن آلمان و شهرهای مجاور در این کنگره شرکت کند. در این

کنگره نویسندگانی از کشورهای مختلف حضور داشتند از جمله عزیز نسین، دِرِک والکوت، پدرو شیموزه، لورنا گودیسون و ژوکوندا بِلی. عنوان سخنرانی شاملو در این کنگره «من دردِ مشترکم، مرا فریاد کن!» بود. در ادامه این سفر دعوت انجمن قلم (Pen) و دانشگاه یوته‌بوری به سوئد و ضمن اجرای شب شعر با هیئت ریسهٔ انجمن قلم سوئد نیز ملاقات می‌کند.

۱۳۶۹ برای شرکت در سیرا ۹۰ توسط دانشگاه UC برکلی به عنوان میهمان مدعو به آمریکا سفر کرد. سخنرانی وی به نام «نگرانی‌های من» و «مفاهیم رند و رندی در غزل حافظ.» واکنش گستردهٔی در مطبوعات فارسی زبان داخل و خارج کشور داشت و مقالات زیادی در نقد سخنران شاملو نوشته شد. در این سفر دو عمل جراحی مهم روی گردن شاملو صورت گرفت با این حال چندین شب شعر توسط وی برگزار شد و ضمنا به عنوان استاد میهمان یک ترم در دانشگاه UC برکلی دانشجویان ایرانی به (زبان، شعر و ادبیات معاصر فارسی) را نیز تدریس کرد و در همین موقع ملاقاتی با لطفی علی‌عسکرزاده ریاضی‌دان شهیر ایرانی داشت.
سال ۱۳۷۰ بعد از سه سال دوری از کشور به ایران بازگشت و تا آخر عمر دیگر از کشور خارج نشد.

سرانجام
سال‌های آخر عمر شاملو کم و بیش در انزوایی گذشت که به او تحمیل شده بود. از سویی تمایل به خروج از کشور نداشت و خود در این باره می‌گویید: «راستش بار غربت سنگین‌تر از توان و تحمل من است… چراغم در این خانه می‌سوزد، آبم در این کوزه ایاز می‌خورد و نانم در این سفره‌است.» از سوی دیگر اجازه هیچ‌گونه فعالیت ادبی و هنری به شاملو داده نمی‌شد و اکثر آثار او از جمله کتاب کوچه سال‌ها در توقیف مانده بودند. بیماری او نیز به شدت آزارش می‌داد و با شدت گرفتن بیماری مرض قندش، و پس از آن که در ۲۶ اردیبهشت ۱۳۷۶، در بیمارستان ایران‌مهر پای راست او را از زانو قطع کردند روزها و شب‌های دردناکی را پشت سر گذاشت. البته در تمام این سال‌ها کار ترجمه و به‌خصوص تدوین کتاب کوچه را ادامه داد و گه‌گاه از او شعر یا مقاله‌ای در یکی از مجلات ادبی منتشر می‌شد. او در دهه هفتاد با شرکت در شورای بازنگری در شیوهٔ نگارش و خط فارسی در جهت اصلاح شیوهٔ نگارش خط فارسی فعالیت کرد و تمام آثار جدید یا تجدید چاپ شده‌اش را با این شیوه منتشر کرد.

سرانجام در ساعت ۹ شب دوم مرداد ۱۳۷۹ (چند ساعت بعد از آن که دکتر معالجش او و آیدا را در خانهٔ‌شان در شهرک دهکدهٔ فردیس کرج تنها گذاشت، درگذشت.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

نظام پارلمانی و دولت ائتلافی در ایران

[ad_1]

کد خبر: 35648 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۳۶:۲۵ – سه شنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

علیرضا سعیدآبادی :کارشناس ارشد روابط بین الملل و فعال رسانه

مقدمه

قرآن کریم انسان ها را براساس دوست داشتن و یاری خداوند و شیطان به دو حزب ؛ الله و شیطان تقسیم می کند.از نگاه دینی ، این دو حزب همواره در تقابل بایکدیگر هستند.دنیای غرب ، خاستگاه احزاب امروزی است.تحزب برای جابجایی قدرت در فرهنگ سیاسی ، جایگاه محوری دارد.در نگاه دینی این پدیده سیاسی ، سهل و ممتنع است و برای ارزیابی آن باید دید چه تاثیری بر ترکیب یا تجزیه نیروهای سیاسی جامعه دارد و این که حقیقت در بزنگاه به خطر افتادن منافع حزبی ، استوار می ماند؟!نگاه عرفی به دین و آزادی در مکتب لیبرال دمکراسی غربی مفروض اصلی است.اما در مکتب اسلام ، اصل محوری “و اعتصموا به حبل الله جمیعا و لاتفرقوا” بر وحدت در جامعه اسلامی دلالت دارد.تمامی انبیا ، امامان و اولیای الهی بر دو اصل توحید و بازگشت به سوی خداوند تاکید داشته اند.انقلاب اسلامی به رهبری امام خمینی(ره) با رهیافت جدیدی ، پا به عرصه سیاسی جهان گذاشت.دو اصل بنیادین “نه شرقی ، نه غربی ، جمهوری اسلامی” و “استقلال ، آزادی ، جمهوری اسلامی” ثمره مجاهدت های مردم بوده است.در دهه اول ، تاسیس و انحلال حزب فراگیر جمهوری اسلامی بزرگ ترین رویداد برای حزب گرایی در ایران معاصر بشمار می رود.پس از آن دوگانه سازی های سیاسی آغاز می شود.شروع این بازی حزبی به انتخابات سومین دوره مجلس شورای اسلامی بازمی گردد که اکنون پس از گذشت سه دهه ، وارد مرحله رویارویی دوقطبی تمام عیار در آشفته بازار سیاست داخلی کشورمان شده است.انقلاب اسلامی که انتظار می رفت پویایی و راه حل های مناسبی برای بشر غرق شده در ظواهر مادی داشته باشد متاسفانه به انفعال درآمده است.برای مثال ، تحزب را یکی در داخل برای فرار از اتهامات حقوق بشری جهان غرب برمی تابد و دیگری آن را نسخه شفابخش می داند.احزاب ، میراث مشترک بشریت نیستند که ما بدون توجه به آموزه های خودی و بومی سازی ، فلسفه آن را دربست بپذیریم.نظام پارلمانی و نظام ریاستی از اشکال رایج حکومتی هستند که با هم تفاوت های اساسی دارند.در نظام پارلمانی ، مجلس واسطه بین مردم و دولت است و انتخاب مستقیم رئیس جمهور در نظام ریاستی به انتخاب غیرمستقیم تبدیل می شود.تعداد کرسی های احزاب در قوه مقننه ، تعیین کننده میزان سهم آنان در دولت است.اگر در نظام پارلمانی ، تشکیلات حزبی حکومت بر احزاب متعددی متکی باشد و در انتخابات پارلمان حزب غالبی وجود نداشته باشد در آن صورت ، احزاب با توجه به تعداد کرسی های کسب شده در دولت سهم دارند و دولت ائتلافی شکل می گیرد.حال سوال این است که در ایران پس از گذشت چهار دهه از انقلاب اسلامی و شکل گیری دوازده دولت با شعارها و کارکردهای متفاوت ، روی آوری به نظام پارلمانی و کنار گذاشتن نظام ریاستی چه نتایجی دارد؟در صورت اجماع ملی بر سر لزوم چندگانگی حوزه سیاست در ایران و وجوب نظام پارلمانی در آن و احتمال شکل گیری دولت های ائتلافی ، از آن پس ساختار اداری در کشور چه وضعیتی پیدا می کند؟

حزب جمهور اسلامی و تقابل نه شرقی ، نه غربی

احزاب در مشرق زمین الگوی بومی ندارند.احزاب سوسیالیستی تنها وجه مشترک کنش گری حزبی در بین کشورهای شرقی و غربی است.حزب جمهوری اسلامی در ایران به عنوان تنها حزب فراگیر در سال های اول انقلاب اسلامی به دلیل اختلافات درونی رهبران آن نتوانست از خود هویت حزبی موردانتظار و منحصربفردی ارایه دهد که نماینده تحزب اسلامی در جهان دوقطبی باشد.گرچه طرح داشتن حزب واحد فراگیر از همان ابتدا ، نظام نوپای اسلامی را با تنگنا و انگ اتهام هایی مانند تمامیت خواهی و خودکامگی نظام های استبدادی مواجه می ساخت اما اگر درست اجرا می شد و مردم همان آموزه های دینی را که از امامان معصوم علیهم السلام در حکومت اسلامی می شناختند در زندگی عملی سیاستمداران انقلابی نیز می دیدند و کار تشکیلاتی و الگوسازی در جامعه به خوبی انجام می شد کارنامه تحزب در آن سال ها ناموفق نمی شد.انحلال حزب جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۶۶ پایانی بود بر مدل حکومت تک حزبی و حزب فراگیر و اتفاق نامبارکی بود که دوگانه سازی جامعه در آن زمان و دوقطبی شدن مردم در این زمان از پیامدهای آن است.پوپولیسم قطبی در ایران پدیده ای است که با هواداری حزبی تفاوت اساسی دارد.مردم در اردوگاه اصلاح طلبی و اصول گرایی خیلی فرقی از نظر روش شناسی سیاسی باهم ندارند.اشخاص مرجع افکارشان هستند و به داشتن تحلیل های انقلابی کاری ندارند.اشخاص جای هر تحلیل فردی را گرفته اند و عوام فریبی بیداد می کند.انتخاب درست اصلاً معنا ندارد هرچه اشخاص خاص در این بزنگاه های سیاسی بگویند همان حقیقت است و نیاز به تحقیق و راستی آزمایی ندارد.نه تنها در سه دهه اخیر ، رقابت های دوحزبی در ایران به معنای حرفه ای آن مشاهده نشده

بلکه بیشتر به دوئیت قرآنی و حق و باطل خواندن یکدیگر نزدیک شده اند.معنای دیگر این عبارت آن است که آنها در مقاطع خطیری که جامعه بیش از هر زمان به هدایت و انسجام ملی نیاز دارد دیگری را تکفیر می کنند.درحالی که در نظام های دوحزبی ، دعوا بر سر اصول نیست بلکه تفاوت در برنامه های کاری است.برای مثال ، جمهوری خواهان و دمکرات ها در آمریکا هر دو به جهانی برپایه ارزش های آمریکایی می اندیشند و آن را پیگیری می کنند.درحالی که در انقلاب اسلامی با قرائت های متفاوتی از سوی فعالان سیاسی داخلی مواجه بوده و هستیم که برآیند آنها مثبت نیست.تحزب در ایران بیشتر نقش واگرا و کمتر هم گرا داشته است و گروه های سیاسی خودی با نگاه جهانی دین اسلام ، برداشت هایی از عرش تا فرش دارند.

از دوگانه سازی سیاسی تا پوپولیسم قطبی در ایران

پس از شکست تفکر تک حزبی در دهه اول انقلاب اسلامی ، در همان سال ها ظهور گروه های سیاسی خلق الساعه به صورت گسترده اتفاق می افتد.سومین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی ، آغازی بر سناریوی دوگانه سازی حوزه سیاست در ایران است.اصلاح طلبی و اصول گرایی بدون این که برنامه مشخصی برای رقابت داشته باشند پا به عرصه ای می گذارند که با ماهیت نظام اسلامی در ایران که ام القرای جهان اسلام است اگر نگوییم در تضاد بودند هم آوا نیز نبودند.در سال ۱۳۷۶ ، تعریفی که از جامعه مدنی برای معرفی اصلاح طلبی ارایه می شود تعریفی دینی است.”جامعه مدنی ، همان جامعه مدینه النبی است.”اصول گرایی نیز خود را با دین مداری یکی می داند و آنچه از این نزاع دینی حاصل می شود گسترش بی ایمانی در جامعه جوان ایرانی است.در انتخابات دوازدهم شاهد پدیده ای به نام پوپولیسم قطبی هستیم.۲۴ میلیون کسانی که به اصلاحات ، متصل هستند و ۱۶ میلیون کسانی که به حکومت دینی فکر می کنند و ۱۰ میلیون کسانی که افکار دیگری دارند. این واگرایی را نظام پارلمانی و دولت ائتلافی ، بهتر از نظام نیمه ریاستی فعلی می تواند مهار کند.جریانات حاکم بر کشور به انسان سیاسی در مقایسه با انسان دهه اول انقلاب اسلامی بسیار متفاوت می نگرند.شاخصه انسان انقلابی ، داشتن تحلیل های قوی فردی است و باور به این که فرد در سرنوشت جامعه تاثیر دارد و تابع محض اشخاص نیست و با انسان متکثرگرای غربی نیز متفاوت است و به حبل المتین الهی متصل است و درعین تکثر به تعداد انسان های آگاه ، وحدت طریق دارد.درحالی که ، اکنون هر دو قطب سیاسی به اطاعت محض پیروان خود از اشخاص می اندیشند و پوپولیسم قطبی را ترویج می کنند.خودکامگی مدرن رهبران در هر دو قطب سیاسی از پیامدهای این وضعیت است.

من معتقدم برای برون رفت از این وضعیت قطبی باید با نقشه راه “سه گانه سیاست در ایران” از چپ و راست سیاسی فراتر رفته و به “نهضت مستقل ها در ایران” که در انتخابات مجلس دهم با هدف تنظیم روابط قدرت و با پیشتازی صدها رسانه در نواحی و مناطق مختلف کشور اعلام موجودیت کرده و فراگیر شده رجوع شود.

مجلس شورای اسلامی و نظام پارلمانی

اگر فرصت های دهه اول فوت نشده بود و دولت ها یکی پس از دیگری حزب های دولت ساخته بوجود نیاورده بودند و اکنون شاهد چندگانگی سیاسی در کشور نبودیم نظام تک حزبی پارلمانی با وجود هزینه های آن ، بهتر و با اقتدار بیشتر می توانست به انقلاب اسلامی با تمامی آرمان های جهانی آن یاری رساند و مقدمه ای می شد برای تحقق آرمان امام راحل(ره) و برپایی حزب مستضعفان جهان اما چه فایده که اینک دیگر ، جمع کردن این همه گروه های سیاسی که از دل دولت های پس از انقلاب اسلامی بیرون آمده اند امری نزدیک به محال است. از دوگانگی در حوزه سیاست نیز خارج شده ایم و راهی باقی نمانده جز این که به الگوی نظام چندحزبی پارلمانی خود را برسانیم.از این الگو ، لاجرم دولت ائتلافی پدید می آید.دولت فراگیر به سبک دولت دوازدهم که داعیه دربرگیرندگی تمامی نیروهای جامعه را دارد نوعی خوش خیالی است و در عمل امکان پذیر نیست.این دولت اگر منافع ملی را در صدر خواسته های خود قرار دهد باید کابینه ای تشکیل دهد که پوشش سیاسی حداکثری و فراجناحی داشته باشد تا این که برای دوره پسادوازدهم ، نظام سیاسی بتواند چاره ای اساسی بیاندیشد.ساختار اداری با دولت ائتلافی در شرایط نابسامان فعلی سازگارتر است تا با دولت فراگیر چرا که هیچ یک از دولت های پس از انقلاب اسلامی غیر از بهره برداری هشت ساله از مجموعه های اداری ، دیدگاه بلندمدت و زیربنایی نداشته اند و اگر تکثر در این محیط ها بوجود آید از زیر بار یک دولت فراگیر خارج شوند باعث می شود رقابت ، شفافیت ، پاسخگویی و خیلی از مولفه های فراموش شده سازمانی به بدنه دولت ها راه یابد و مردم از این سرمایه های بلااستفاده بیت المال در ساختار اداری بهره بیشتری ببرند.مجلس شورای اسلامی که دو ماموریت قانونگذاری و نظارت بر حسن اجرای قانون را به عهده دارد ، در نظام پارلمان

ی به درستی در راس امور قرار می گیرد.صندلی های پارلمانی با قاعده مندی خاصی به نمایندگان ملت داده می شود و دیگر پول های تبلیغاتی تعیین کننده برنده انتخابات نیستند و احزاب واسطه بین مردم و حکومت قرار می گیرند.این وضعیت گرچه باعث چندگانگی سیاسی می شود اما با وجود جایگاه خطیر رهبری در بلندمدت نسبت به نظام ریاستی فعلی ، کارآمدتر و بهتر است.باتوجه به مفروضاتی که ارایه کردم این انتخاب ، راه چاره اجتناب ناپذیر و ناگزیر است.ایکاش فرصت های پیشین را از بین نبرده بودند.رابطه ایجابی یا راهبردی دولت سازندگی و حزب کارگزاران سازندگی ، دولت اصلاحات و جبهه مشارکت ایران اسلامی و دولت عدالت محور و تشکلی موسوم به یکتا همه بر وجود پایگاه دولتی احزاب در ایران گواهی می دهند.دولت اعتدال که پدیده سیاسی جدیدی نیست و خود حاصل ائتلاف رهبران دولت های سازندگی و اصلاحات برای غلبه بر رقیب بوده است.رابطه احزاب و دولت ها در ایران وارونه است.احزاب باید دولت ها را روی کار بیاورند و نه این که دولت ها ، احزاب را.بهتر بگویم روسای دولت ها نباید احزاب دولت ساخته و شبه دولتی داشته باشند.تلاش شخصیت ها برای ماندگاری در قدرت باعث شده که فرصت های بسیاری از بین بروند و الان راهی جز پیروی از الگوی چندحزبی باقی نمانده است.احزاب ، خانه دارند اما انسجام ندارند.هرکدام از این جریانات سیاسی موجود را بخواهید نادیده بگیرید به اجماع ملی نمی رسید.برای این که رابطه مردم با احزاب ، احزاب با مجلس ، مجلس با دولت و رابطه همه آنها با رهبری دقیق و تعریف شده باشد نیازمند تغییراتی در قانون اساسی هستیم تا از این شرایط به خوبی عبور کنیم.این که کسانی به فراوانی صندلی های فتح نشده مجلس فعلی و کسب سهم بیشتر می اندیشند و با نظام پارلمانی به خاطر برقرار نبودن موازنه حزبی در حال حاضر مخالفت می کنند این منطق درستی نیست و با تحلیل راهبردی موردانتظار از نظام اسلامی آن هم در این جهان متاثر از تمدن مادی غرب ، مغایرت دارد.امروز باید جامع فکر کنیم تا آیندگان نیز از آن بهره مند شوند.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

آیا دکتر ملکی در چینش مدیران انتصابی و ارتباط با بدنه اجتماعی می توانست بهتر از این عمل کند؟

[ad_1]

کد خبر: 35638 |
تاریخ انتشار:
۲۱:۰۱:۲۰ – شنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

 

مشکین سلام ؛ سرویس سیاسی :

ولی ملکی نماینده شهرستان در این دوره از انتخابات موفق شد بخش وسیعی از جریانات سیاسی و افراد مؤثر و پیشروان فکری جامعه را با خود همراه و همگام سازد .
به طوری که با وجود حضور تعداد زیادی از کاندیدا ها در انتخابات دوره دهم مجلس شورای اسلامی نسبت به دوره گذشته توانست نزدیک به ۱۲ هزار رای شهروندان را در داخل شهر که به نوعی متاثر از فضای سیاسی کل کشور و گروه های مرجع سیاسی شهرستان می باشد به دست آورد و از رقبای خود پیشی بگیرد.
?این مسئله برای هرنماینده وسوسه برانگیز در عین حال در صورت عدم مدیریت صحیح و کارا خطر آفرین می باشد .
?لذا به نظر صاحب نظران سیاسی و کارشناسان انتخاباتی ، نماینده شهرستان در سازوکار تنظیم روابط خود با جریانات حامی خود دارای ضعف اساسی می باشد و شاید دلیل عمده آن در این امر میتوان دید که اغلب کسانی که در اطراف ایشان هستند از چنین روندی واهمه دارند و نماینده را هم چنان به ارتباطات سنتی سوق می دهند و دلیل دیگر عدم توجه نماینده به مسائل فرهنگی و اجتماعی وسیاسی می باشد که میتوانست با ورود به این صحنه پویایی خاصی به فعالیتهای سیاسی و اجتماعی خود در کنار مباحث اقتصادی بدهد‌ و شایسته است که یک نماینده قادر به اعلام مواضع در این حوزه های مختلف (هرچند محدود) باشد .
? بسیاری براین باور هستند که نماینده در چینش مدیران به دلایلی نتوانست از یک حلقه محدود فراتر رود و موفق نشده است از نیروهای حامی خارج از حوزه ستادی خود در برنامه ریزی های کلی برای شهرستان وانتصابات استفاده کند و این پاشنه آشیل ملکی است و خواهد بود.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

۲۵تیردرگذشت اسماعیل فصیح نگاهی کوتاه به زندگی و آثار او

[ad_1]

کد خبر: 35635 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۴۱:۰۰ – شنبه ۲۴ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

مشکین سلام ؛حسین آرمون : اسماعیل فصیح (۲ اسفند ۱۳۱۳ در تهران – ۲۵ تیر ۱۳۸۸ در تهران) داستان‌نویس و مترجم ایرانی بود. رمان‌های شراب خام، داستان جاوید، ثریا در اغما و درد سیاوش از مهم‌ترین آثار او به‌شمار می‌روند.

صحبت از اسماعیل فصیح که می‌شود – هرچند متاسفانه این اتفاق به ندرت می‌افتد – ذهنها و زبانها می‌روند سمت بحث‌های ثابت و کلیشه‌شده‌ای مثل ادبیات عامه‌پسند و نخبه‌گرا و تفاوت‌های این‌ها و ارزش‌گذاری بر روی این دسته‌بندی‌ها! اینکه مثلاً فصیح نویسنده‌ای عامه پسند بوده که گه‌گاه خودش تمایلاتی روشنفکرانه هم داشته و همین تمایلات محتوای آثار او را به سمتی برده که قشر اندکی از خوانندگانِ طیف روشنفکر را هم به سوی خودش جلب کرده است. تمایلاتی که در آثار او در قالبِ شخصیتهایی بعضاً روشنفکر، سکولار، مرفه و یا حتی سرخوش، نمود پیدا می‌کنند، یا حتی در نشانه‌هایی مثل کتاب‌های خاصی که شخصیت‌های داستانِ او در دست دارند و می‌خوانند و این کتاب‌ها را می‌شود در دسته کتاب‌های طیف روشنفکر و نخبه جای داد، یا حتی مهمتر از این‌ها، نگاهی که این نویسنده در داستان‌هایش به مسائل مختلف دارد، که نگاهی متفاوت است و حتی گاهی از سوی عده‌ای به نگاهی غرب‌زده متهم شده است. همه‌ی این‌ها مواردی هستند که فصیح و آثارش را در دو راهی عامه پسند و نخبه‌گرا معلق نگه‌داشته‌اند، اما اسماعیل فصیح که بوده و چه آثاری از خود بر جای گذاشته است؟
در ۲ اسفند ۱۳۱۳ در محله‌ی درخونگاه تهران، در خانواده‌ای عیال‌وار و پرجمعیت متولد می‌شود، در نوجوانی تحصیلاتش را ادامه می‌دهد و زبان یاد می‌گیرد و بعد هم در آزمون اعزام دانش‌آموزان به خارج از کشور پذیرفته می‌شود و راهی دیار فرنگ! در آنجا در دو مقطع تحصیل می‌کند، یکی کارشناسی شیمی و یکی هم کارشناسی ادبیات انگلیسی. ازدواج، اتفاقی‌ست که نقطه‌ی عطفی می‌شود در زندگی و آثار فصیح و در تمام داستان‌های او رد پای خود را باقی می‌گذارد، با شخصی به نام “آنابل کمبل” ازدواج می‌کند، پس از مدتی، هنگام تولد فرزندش، همسرو نوزاد در هنگام وضع حمل از بین می‌روند و این شاید به گواه حرف‌های فصیح در قالب شخصیت‌های داستان‌هایش، تلخ‌ترین اتفاقی باشد که در زندگی او می‌افتد.
وقتی پس از سالها به ایران برمیگردد ،کتاب اولش “شراب خام” آماده‌ی انتشار است و توسط انتشارات فرانکلین به دست چاپ سپرده می‌شود. بعد هم خود فصیح به اهواز می‌رود و در شرکت نفت مشغول به کار می‌شود. همچنین کلاس‌های مختلفی هم در دانشگاه اهواز در جایگاه استاد برگزار می‌کند.او مجدداً ازدواج می‌کند و این ازدواج تا پایان عمر او پایدار می‌ماند.
فصیح اهل مصاحبه و گفتگو و شرکت در محافل ادبی و شب‌نشینی‌های گروهی نبود، منزوی بود و گوشه‌گیر و ساختاری را برای خودش تعریف کرده بود که زندگی کردن و نوشتن، پایه‌های اصلی این ساختار بودند و تا پایان عمر هم از این ساختار برنگشت، تنها مصاحبه‌ای که از او در دست است، مصاحبه‌ای‌ست که علی دهباشی با او انجام داد و در اوایل دهه هفتاد در مجله “کلک” منتشر کرد.
از آثار مهم او می‌توان به “شراب خام”، “درد سیاوش”، “زمستان ۶۲” و “ثریا در اغما” اشاره کرد. آثاری که هرکدام بخشی از تاریخ معاصر این مملکت را – هرچند کمرنگ و گاه در لفافه‌ی ایهام و ابهام – در خود نمایان دارند، آثاری که هرکدام از آنها در دوره‌های خاص با برخوردهای متفاوت مواجه شده‌اند، گاه مورد غضب قرار گرفته‌اند و مثل “زمستان ۶۲” هشت سال در محاق توقیف مانده‌اند، و گاه مثل “ثریا در اغما” اسیر برداشت‌های سیاسی و اجتماعی گوناگون و پیرو آن، همزاد پنداشتن شخصیت اصلی داستان (ثریا) با گروه‌ها و طبقات اجتماعی مختلف! اما یک نکته هم در مورد آثار او قابل توجه است،تیراژ آثار فصیح در چاپهای مختلف ارقام عجیبی را نشان می‌دهند، آثاری که از تیراژهای چند ده هزاری سود می‌برده‌اند، حال آنکه ما امروز در وضعیتی هستیم که یک اثر با تیراژ هزار و پانصد نسخه، روی دست انتشارات می‌ماند، هر چند در مورد فصیح این مسئله را هم می‌شود بسط داد به بحث ادبیات عامه و آن را گواهی دانست بر این که آثار فصیح بیشتر عامه‌پسند بوده‌اند تا نخبه‌گرا!
اسماعیل فصیح زیاد نوشت و آثار فراوانی از خودش به جا گذاشت، اما چه او را از طیف عامه و چه از طیف نخبه بنامیم، خواندن آثارش خالی از لطف نیست و حتی از کنار بعضی از آنها نمی‌شود به راحتی گذشت، آثار او مثل مُسَکِن و آرام‌بخشی می‌ماند که مرهم دردها و زخم‌های ناشی از روبرو شدن با آثار سخت و سنگین و با دغدغه‌ی ادبیات هستند، این مرهم ارزشمند است، وقتی آدم را آرام می کند و درد را می‌کاهد، ارزشمند است!
زندگی اسماعیل فصیح در ۲۵ تیر ۱۳۸۸ پایان یافت!

یادش گرامی باد

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

لزوم همکاری دهیاران در  ترویج تغییر الگوی کشت با توجه به خشکسالی های اخیر / استفاده از کمک های بلاعوض برای آبیاری تحت فشار و کم فشار

[ad_1]

کد خبر: 35627 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۴۲:۳۳ – چهارشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

به گزارش مشکین سلام :
مدیر جهاد کشاورزی با تشریح تغییرات اقلیمی و کاهش بارندگیها و توزیع نامناسب آن خواستارهمکاری دهیاران جهت همکاری با کارشناسان جهاد کشاورزی در تغییر الگوی کشت ،استفاده از ارقام گیام  کم نیاز نسبت با آب  و حفظ خاک و منابع تولید و آموزش های فنی در خصوص مسایل کشاورزی و باغبانی ،توسعه آبیاری تحت فشار و کم فشار ، توسعه ماشین آلات کشاورزی و مکانیزاسیون ، گلخانه ها و دامداریها و شیلات شدند.
شهریار مدیر جهاد کشاورزی با توضیح چگونگی پرداخت تسهیلات به بخش های مختلف ازجمله صنایع کشاورزی ، دامداریها، گلخانه و ماشین آلات از پرداخت کمک های بلاعوض دولتی برای اجرای سیستمهای آبیاری تحت فشار و کم فشار خبر داده و خواستار  همکاری برای پیشگیری از تغییر کاربری اراضی کشاورزی و باغی شد.

وی در ادامه  از شروع عملیات اجرایی شبکه آبیاری سد احمدبیگلو خبر داده و گفت که فاز اول این طرح در سطح ۶۸۸ هکتار آغاز شده و مقدمات برگزاری مناقصه۱۶۰۰ هکتار آن در آینده نزدیک خبر داد و خواستار مشارکت کشاورزان برای اجرای آبیاری تحت فشار در پایاب سدهای موجود شهرستان شد.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

پلاسکوی اصلاح طلبان فرو نریزد!

[ad_1]

عصر ایران؛ مصطفی داننده- به نظر می‌رسد فصل رقابت‌های درون گروهی اصلاح طلبان کلید خورده است. آن‌ها بعد از حضور موفق در انتخابات ریاست جمهوری ۹۲ و ۹۶ و همچنین دو انتخابات مجلس دهم و شورای پنجم، دچار یک اختلاف اساسی شده‌اند.

شورای عالی سیاست گذاری اصلاح طلبان که در سال ۹۲ تشکیل شد علت این اختلاف است. تصمیمات این شورا در بستن فهرست شورای شهر جنجال‌های زیادی را ایجاد کرد که تا به امروز ادامه دارد. محسن رهامی، رسول منتجب نیا و احمد حکیمی‌پور از چهره‌های شناخته شده و با تجربه اصلاحات به صورت علنی به تصمیمات شورای عالی اصلاح طلبان به ریاست عارف اعتراض کردند.

محسن رهامی نماینده سابق مجلس در مورد شورای عالی اصلاح طلبان گفته است که روش آن‌ها در فضای سیاسی امروز دیکتاتوری است. احمد حکیمی‌پور دبیرکل حزب اراده ملت نیز بر این باور است که ماموریت شورای عالی به پایان رسیده است و دیگر وجود چنین شورایی لزومی ندارد.

رسول منتجب‌نیا، قائم مقام حزب اعتماد ملی نیز با لحنی تند می‌گوید: «قرار بر این نبود که شورایی به وجود بیاید و جایگزین احزاب شود. قرار نبود بالای سر احزاب، اقا بالاسر باشد و یک نهاد تصمیم گیرنده باشد و احزاب و شخصیت‌های اصلاح طلب از آنجا دستور و الهام بگیرند. من این را توهین به اصلاحات و اصلاح طلبان می‌دانم. این جریان را انحرافی در جریان سیاسی کشور می‌دانم و این را تحقیر و توهین به فرد فرد اصلاح‌طلبان می‌دانم.»

پلاسکوی اصلاح طلبان فرو نریزد

اصلاح طلبان بعد از دوران عزلت نشینی توانستند با استراتژی وحدت به رهبری رییس دولت اصلاحات و آیت‌الله هاشمی به صحنه سیاسی کشور برگردند و فتح سنگر به سنگر خود را به سرانجام برسانند. به نظر می‌رسد این فتح سنگر به سنگر بعد از دوران سخت انتخابات سال ۸۸، این باور را به اصلاح طلبان القا کرده است که بعد از این پای به هر انتخاباتی بگذارند. پیروز قطعی خواهند بود.

این تفکر به ویژه بعد از فتح ۳۰ کرسی مجلس و ۲۱ کرسی شورای شهر در پایتخت، رنگ و بوی واقعی‌تر به خود گرفت. به نظر می‌رسد تفکر پیروزی مطلق باعث شده است حالا جریان‌های موجود در گفتمان اصلاح طلبی به فکر سهم خواهی خود باشند. ماجرای انتخاب شهردار تهران به خوبی حکایت از این معنا دارد.

سهم خواهی می‌توان اصلاح طلبان را بازهم به سوی شکست سوق دهد. نباید فراموش کنیم در دهه ۷۰ نیز دولت، مجلس و شورای شهر در اختیار اصلاح طلبان بود. سهم‌خواهی‌ها و اختلاف‌های درون گروهی باعث شد مردم از جریان اصلاحات دلسرد شده و با عدم حضور در انتخابات زمینه پیروزی محافظه کاران را در انتخابات فراهم کنند.

مهدی چمران در دور دوم شورای شهر تهران تنها با ۱۹۰ هزار رای به عنوان نفر اول راهی پارلمان پایتخت شد. (این در حالی است که او در این دوره با ۶۰۰ هزار رای نتوانست به شورای شهر راه پیدا کند و تبدیل به عضو علی البدل این شورا شد. ) ناامیدی مردم از جریان اصلاحات باعث شد آن‌ها تصمیم بگیرند در انتخابات شرکت نکنند و همین امر زمینه پیروزی رقیب را فراهم کرد.

اصلاح طلبان در دهه ۹۰ باید از تجربه دهه ۷۰ استفاده کنند و نگذارند فضای کشور به سمت ناامیدی پیش رود. اختلاف درون جریانی تنها و تنها باعث می‌شود مردم از گفتمان اصلاح طلبی ناامید شوند. مردم از اصلاح طلبان همچون دوران قبل از انتخابات وحدت می‌خواهند نه چیز دیگری.
اصلاح طلبان باید تلاش کنند اختلاف‌های خود را در درون جریان اصلاحات حل کنند و اجازه ندهد آتش این اختلاف‌ها به جامعه سرایت کند. در این میان رهبران جریان اصلاحات باید هرچه زود‌تر همچون آبی بر آتش، داستان شورای عالی اصلاح طلبان و مخالفان را حل کنند.

نباید اجازه داد این آتش کوچک به کل ساختمان اصلاح طلبان نفوذ کند و حادثه‌ای همچون فاجعه پلاسکو را رقم بزند. آتشی که باعث شد یکی از قدیمی‌ترین ساختمان‎‌های تهران فرو بریزد.

[ad_2]

لینک منبع

مسئولان و رسانه های جمعی و سازمان های مردم نهاد باید با تمام قوا زمینه حفظ منابع آبی و تغییر الگوی مصرف را فراهم کنند.

[ad_1]

کد خبر: 35620 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۱۸:۴۲ – چهارشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

فرماندار مشگین شهر:

مشکین سلام :

به گزارش «رستگار»؛ میر علی رحیمی زاد با اشاره به اجرای جدی قانون توزیع عادلانه آب و همکاری مستمر دادستانی و مقامات قضایی، محدود بودن منابع آبی، لزوم فرهنگ سازی و بیان چالش های پیش رو در خصوص حفظ منابع آبی گفت: هم اکنون تعداد ۱۱سد در سطح شهرستان مورد بهره برداری قرار گرفته و سد احمد بیگلو با اعتبارات در نظرگرفته شده در حال اجرا است.

وی با یادآوری بحران قطعی آب در جریان طوفان اخیر و سهمیه بندی آب تصریح کرد: وجود سدهای مورد بهره برداری شده در شهرستان هیچ وقت به معنای این نیست که منابع آبی نامحدود است بلکه با توجه به برداشت های غیرمجاز و عدم رعایت الگوی مصرف کمبود منابع آبی مشکل جدی بوده و باید تمام اقشار جامعه الگوی مصرف خود را تغییر دهند.

رئیس شورای حفاظت از منابع آبی شهرستان افزود: امسال در توزیع اعتبارات سهم قابل توجهی برای سدهای در حال اجرا و مطالعه سدهای جدید در نظر گرفته خواهد شد.

رحیمی زاد با یادآوری شعار اقتصاد مقاومتی و بیان دغدغه های مقام معظم رهبری و دولت تدبیر و امید در زمینه حفظ منابع آبی و مهار آب های مرزی اظهار داشت : حفظ منابع آبی و تغییر الگوی مصرف، یه جدیت عمومی می خواهد و هر شخص، مسئول یا نهاد و سازمانی باید همکاری و همیاری داشته باشد

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

با قاتل آتنا چه باید کرد؟

[ad_1]

کد خبر: 35615 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۱۴:۲۳ – چهارشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

مشکین سلام ؛ایلقار موذن‌زاده(روانشناس):

?فضای ملتهب موجودی که محصول جنایت هولناک قاتل آتناست، خانواده‌های منطقه گسترده‌ای از کشور و یا شاید کل کشور را متاثر ساخته است. از همان روز اول که خبر گم شدن آتنا منتشر شد، همه مخاطبان و مطلعان در انتظار بازگشت و پیدا شدن این دختربچه زیبا و معصوم بودند؛ اخباری که هر روز در گروهها و کانالهای تلگرامی بیشتر و بیشتر منعکس می‌شد و روز به روز افراد زیادتری با این قضیه درگیر می‌شدند. یک همدلی در ناخودآگاه جمعی برای یافته شدن آتنا شکل می‌گرفت که روز به روز هم قدرتمندتر و همه‌گیرتر می‌شد. تراژدی آتنا بیشتر از هرچیزی مقوله کاتارسیس را یادم می‌اندازد (کاتارسیس که ارسطو آن را لذت بردن از اثر هنری می‌داند و عمدتاً در تراژدی مطرح می‌کند) یکی از علل اساسی خشم مهار نشدنی مردم در این تراژدی، همان پایان نبخشیدن به نیروهای عاطفی شکل گرفته در ناخودآگاه مردم است. همان اتفاقی که گاهاً در مراسم شبیه‌خوانی اتفاق می‌افتاد و مردم در انتها به شمر حمله کرده و او را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند. کاتارسیس و خشم شعله‌ور مردم محصول همین سکانس پایانی و وحشتناک آتناست.

?وقتی مخاطب این نمایش تراژیک در پایان این ماجرا نیروهای هیجانی، همذات‌پنداری‌ها، دردها و آرزوهای عاطفی خود را ترمیم یافته نمی‌بیند با خشمی مهار نشدنی روبرو می‌شود(چه دردهای نشات گرفته از تراژدی آتنا، چه موارد شبیه به آن در زندگی شخصی خود فرد) و پایان ترسناک این تراژدی و ارضا نشدن ترحمش، بر خشمش می‌افزاید.

?حال بعد از این تراژدی آیا بایستی خشم و نیروی مهارنشدنی ناراحتی‌مان را صرف آتش زدن مغازه و خانه قاتل کنیم؟ یا بعبارتی برای کشتن موشِ وارد شده به اتاق، خانه‌مان را آتش بزنیم؟ یا به فکر ایجاد تغییراتی در زیرساختهای روانشناختی و جامعه‌شناختی شهر باشیم؟ آیا با لعنت فرستادن به تاریکی آتناهای دیگر از چنگال افرادی که دچار بیماری و اختلال روانی هستند و در جامعه ول-ول می‌گردند در امان خواهند ماند؟ اداره بهزیستی، سازمانهای پلیسی و دادگستری و سایر ادارات ذیربط چه برنامه و استراتژی‌ای برای مدیریت و مهار افراد سادیستیک و پدوفیل(بیماری آزارگری جنسی کودکان) می‌توانند داشته باشند؟ سلامت روانی جامعه و تلاش برای ارتقای این مساله پدیده‌ای است که از نان شب هم واجب‌تر است.

?باید تمهیدی اندیشید که افراد آزاد شده از زندان با جرمهای مشابه، تحت درمان و مدیریت باشند تا جامعه و روان انسانها کیسه‌بکس اختلالات روانی این افراد نشود.

?حتی اگر قاتل آتنا را هشتاد بار اعدام کرده و آتشش زده و پودرش را در فاضلاب بریزیم باز هم نه تنها چیزی تغییر پیدا نخواهد کرد، بلکه برای افراد با بیماری مشابه نیز تاثیری نخواهد داشت، چون فردی که دچار بیماری پدوفیل یا سادیسم و یا اختلال جنسی دیگر آزاری و یا سایر انواع سایکوزها و توهمات است، چنین فردی حتی اگر هزار بار هم صحنه تنبیه را ببیند تاثیری نخواهد دید، چون از لحاظ روانشناختی اختلالاتی که منجر به جنایت می‌شود گاهاً بصورت ناخودآگاه انجام می‌گیرد و در پاره ای موارد در دست و اختیار فرد جانی و بیمار نیست و بصورت تکانۀ ذهنیِ غیرقابلِ مهارِ مغزی، در اثر فعالیت و بدکارکردی نورونهایِ مغزی صورت می‌پذیرد. البته این تحلیل را صرفا در مقام تحلیل قاتل آتنا نمی‌گویم و تا آزمونهای روانی تخصصی انجام نگرفته نمی‌توان حکم داد. اما بگذاریم روند قانونی محاکمه صورت گیرد و خشممان را متوجه پیشگیری و پالایش اینگونه افراد از جامعه کرده و …

به جای لعنت فرستادن به تاریکی شمعی روشن کنیم…

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع

سر به گریبان گریستم

[ad_1]

کد خبر: 35614 |
تاریخ انتشار:
۲۰:۰۳:۵۲ – چهارشنبه ۲۱ تیر ۱۳۹۶ |
|

|

مشکین سلام ؛مالک رضایی:

جز تسلیت گویی به پدر مظلوم “آتنا ” که ده روز پیش به اتفاق تنی چند از همشهریان خود با استیصالی از من ناتوان نیز کمک می خواست و از هر کرانه تیر دعا کرده بود روان تا زان میانه یکی کارگر شود، چه کاری از صاحب این قلم ساخته است؟گر بود درماتمی صد نوحه گر ،آه صاحب درد را باشد اثر.
در آن دیدار، دلداری اش می دادم که امیدوار باشد اما امیدی در خود من نبود،لیکن تا ننگرد سرشک مرا، او میان جمع ،همچون بنفشه سر به گریبان گریستم. اکنون نیز شرح غم و هجران او مگر شمع بر آرد به زبان ،ورنه پروانه ندارد ز سخن پروایی.

تفصیل چند و چون فاجعه ازعمق مصیبت آن نمی کاهد و اینبار عفریت مرگ ،فرمان خود از دست اهریمن گرفته است اما اگر عمیق نیندیشیم از کجا معلوم که این مصیبتی که امروز بر وی است ، فردا بر که است؟ و آنوقت چه فایده که در حلقه ای صد تسلیت گوی غمزده ،حلقه گردند بر نگین ماتم زده؟ مهم اینست که ما هر آن و هر ساعت تدبیری همه جانبه بر این مسائل و مصائب بیندیشیم .
کژرویهایی از این دست در هر جامعه ای ممکن است اتفاق بیفتد اما واقعیت اینست که برخی ناهنجاریها در جامعۀ ما به مرز هشدار رسیده است. تقبیح و مذمت رسانه ها از پخش اخبار آن از آمار و اهمیت آن نمی کاهد. باید به فکر چاره اندیشی جدی بود.
افرادی که صرفا با اتکا به ابزار فیزیکی به جنگ این ناهنجاری ها می روند قطعا در کار خود موفق نخواهند بود.صد البته که آن رویه ها هم لازم است اما کافی نیست.آسانترین راه برای برخورد با مشکلی، لزوما درست ترین آن نیست و مناسبات رفتاری جامعه پیچیده تر از آنست که بتوان مشکلات آنرا صرفا با یک روش قضایی و انتظامی ، رفع و رجوع کرد و گرنه قرنها پیش ،متفکری بنام «اگوست کنت» علمی بنام «جامعه شناسی »بنا نمی نهاد تا پیچ خمهای مشکلات جامعه را در نوردد و برای حل آنها راهکارهای چند وجهی ارائه دهد.دانشگاههای عالم هم بیکار نبودند که از دل همین جامعه شناسی، شاخه های مختلف علمی مانند علوم تربیتی، اقتصاد، سیاست، روانشناسی، مردم شناسی، انسان شناسی، مدیریت و… را بیرون بکشند تا فارغ التحصیلان هر کدام از آنها با بکار گیری تخصص و آموخته هایشان، مشکلی از مشکلات جامعه را حل کنند و المی از آلام جامعه را بکاهند. همۀ مسائل با قالبهای ثابت ذهنی و تک وجهی ،قابل رفع ورجوع نیستند.جا دارد مسئولین و دست اندرکاران اجرایی و سیاسی استان، ارتباط ارگانیک و فعالتری با مجامع علمی و صاحبنظران دانشگاهی برقرار سازند. به جرات میتوان گفت که چنین ارتباطی در استان اردبیل و در حال حاضر ضعیف است.استغنای اینکه برخی می پندارند با ید با کفایت واحده ی خود و بی نیاز از هرگونه مشاوره های علمی و ارتباط فعال با صاحبنظران مختلف ، کارشان قرین توفیق خواهد بود استغنایی واهیست و توهمی بیش نیست.یادداشت جاری کوتاهتر و ناتوانتر از آنست که بتواند ریشه های ناهنجاری را در این حجم مختصر بیان دارد و زین قصه هفت گنبد افلاک پر صداست ،کوته نظر ببین که سخن مختصر گرفت .
اما برای حل مشکلات ناهنجاریهایی از این دست در جامعه و مدیریت آن «تک علت بینی» و اتکای محض بر یک ابزار برای مقابله با آن خطاست و هر معلولی در جامعه ممکن است، دهها علت اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، تربیتی و… داشته باشد. خود علم جامعه شناسی نیز با آنهمه آوازه و شهرت از محدودیتهای مختلف «زمانی» و «مکانی» رنج می برد.
روشی که ده سال پیش در مدیریت مناسبات رفتاری جامعه، به کار گرفته می شد شاید امروز به کار نیاید و راه حلی که برای جامعه ای خاص ارائه می‌شود، ای بسا در جامعۀ دیگر کارآیی لازم نداشته باشد. اگر مطابق قانون آهنین ریاضی دو ضرب در دو ،در همه جای جهان ،چهار است در مسائل اجتماعی، اینگونه نیست. و اگر قانون انجماد آب در همه جای دنیا و در هر زمانی، صفر و نقطۀ جوش آن صد درجه است، سنجش رفتارها و مناسبات اجتماعی با این متر و معیارها ممکن نیست. هر جامعه، قواعد و هنجارهای خاص خود را دارد. جوامعی که در مدیریت خود این اصول را به کار می گیرند و به مطالعات و نظرات علمی و کارشناسی در تمشیت امور، صد درصد بها می‌دهند با صدها مشکل ریز و درشت مواجه هستند، چه رسد به برخی از حوزه های مدیریتی ما که اظهارات کارشناسی برای آنان حکایت کَر و بیمار مولوی را دارد او چیزی می گوید و این چیز دیگری می شنود .
چنین فاصلۀ پر مخافتی میان مدیران و صاحبنظران جامعه، نشانۀ خوبی در مدیریت نیست.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است

[ad_2]

لینک منبع